خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای سر زلف خوشت سلسله جنبان دلدل به لبت داده‌ام جان تو و جان دل
۲
بر رخ زیبای خود زلف مشوش ببینتا بنماید تو را حال پریشان دل
۳
دل چو گرفتار شد در شکن زلف تودر عقبش کرد جان میل به زندان دل
۴
فارغم از دیگران مهر تو ورزم که هستمهر تو آرام جان درد تو درمان دل
صفحهٔ ۱ از ۲