خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو ترک من بگشاید بر ابروان کاکولهزار دل برباید به یک دم آن کاکول
۲
عجب مدار تو زان ماه‌روی مهرجبینکه آفتاب رخش راست سایه‌بان کاکول
۳
من آشکارا جان را به باد خواهم دادکه دیده‌ام دل خود را نهان در آن کاکول
۴
هزار دل ز سر پای برتوان چیدناگر به شانه کند شاه دلبران کاکول
صفحهٔ ۱ از ۲