خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آرزومندم ولیکن کو قدمدر فراقت شد وجودم کالعدم
۲
نامه وقتی می‌نوشتم پیش دوستآتش این نوبت همی‌سوزد قلم
۳
ای دریغا خواب کاو هر شب مرابا خیالت می‌رسانیدی به هم
۴
نیست اکنون هیچ تدبیری جز آنکبر زبان باد پیغامی دهم
صفحهٔ ۱ از ۳