خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نرسیده‌ست به گوش تو مگر فریادمورنه هرگز ندهد دل که نیاری یادم
۲
در همه شهر چو روی تو ندیدم روییکه بر او فتنه شوی تا بستاند دادم
۳
طاقت آمدنم نیست مگر خاک شومتا از اینجا به سر کوی تو آرد بادم
۴
تا رگی در تن من زنده بود می‌ورزمهوس بندگیت وز دو جهان آزادم
صفحهٔ ۱ از ۲