خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیش یاران امشبی ناخوانده مهمان آمدمعاشقان تشنه لب را آب حیوان آمدم
۲
مجلس این قوم را از رنگ و بویی چاره نیستبا رخ گلگون و زلف عنبرافشان آمدم
۳
صورت جانم که هر چشمی نبیند روی منفارغم کز دیدهٔ اغیار پنهان آمدم
۴
عاشقانم را چو بر گوی گریبان غیرت استامشبی بی‌زحمت گوی گریبان آمدم
صفحهٔ ۱ از ۳