خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در رخت می‌نگرم صورت جان می‌بینمآنچه دل می‌طلبد پیش تو آن می‌بینم
۲
روح را چهرهٔ تو نور یقین می‌بخشدعقل را پیش دهانت به گمان می‌بینم
۳
در میان از دهنت بیشتر از نامی نیستاز وجودش سخن و خنده نشان می‌بینم
۴
من از آن لب چو حدیثی به زبان می‌آرمآب حیوان ز لب خویش چکان می‌بینم
صفحهٔ ۱ از ۳