خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پاک‌چشمانند مرد روی توراه کژبینان نباشد سوی تو
۲
خوش‌نویسان را نیاید در قلمهیچ نونی خوشتر از ابروی تو
۳
ناتوان گردم ز غیرت چون نسیمگر بجنباند نسیمی موی تو
۴
زنده بی رویت نمانم گر مراهر زمان جانی نبخشد بوی تو
صفحهٔ ۱ از ۲