خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۷۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بدین ملاحت و حسن و لطافت و معنینه زاده است و نه پرورده مادر دنیی
۲
به عشق روی تو زیبد که دل دهند از دستبه بوی وصل تو شاید که جان کنند فدی
۳
اگر کشند جفا هم جفای همچو توییوگر خورند غمی در جهان غمت باری
۴
همه ممالک عالم به خامه بگرفتیاگر چو صورت خوبت نگاشتی مانی
صفحهٔ ۱ از ۲