خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۱۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیست کاین فتنه نشاند که تو می‌آغازیکیست بر روی زمین کش تو نمی‌اندازی
۲
نیست در جمله جهان مثل تو صاحب حسنیچشم را گوی که زو دیده‌ام این غمازی
۳
پیش از آن کز غم تو خانه بپردازد دلخوش بود گر نفسی با دل من پردازی
۴
همچو نایم به دم و ناله بسی داشته‌اندچه بود نیز چو چنگم نفسی بنوازی
صفحهٔ ۱ از ۲