خلوتی با همام تبریزی
شمارهٔ ۲۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در غیرتم که با خود همراز و همنشینیدر آب عکس خود را زنهار تا نبینی
۲
آیینه را نخواهم در صحبتت که زانجادانی که تا چه غایت زیبا و نازنینی
۳
آنگه که دیده باشی رویی بدین ملاحتاز خود به سر نیایی با ما کجا نشینی
۴
زلف تو را نگویم عنبر کادب نباشدبا گرد خاک کویت گویم که عنبرینی
صفحهٔ ۱ از ۲