خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صد شکر که نخل سخنم خوش ثمر افتاداظهار غم شوق امامم به سر افتاد
۲
آمد به زبان قصه پر غصه مهدیوان راز که بر دل بنهفتم به در افتاد
۳
از دشمن ایشان طمع خیر مداریدکش روز ازل قرعه طینت به شر افتاد
۴
بس تجربه کردم در این دیر مکافاتبا آل نبی هر که در افتاد بر افتاد
صفحهٔ ۱ از ۲