خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اماما پای نه تا آنکه در پایت سراندازیمنثارِ خاکِ راهت را دل و جان و زر اندازیم
۲
جهانِ تیرهٔ پُرظلم را از هم بیفشانیمفَلک را سقف بشکافیم و طرح دیگر اندازیم
۳
یکی از عقل میلافد، یکی طامات میبافدبیا کین داوریها را به پیش داور اندازیم
۴
اگر دشمن بر آن باشد که خون دوستان ریزدبه سیف اللّه دست آریم و بنیادش براندازیم
صفحهٔ ۱ از ۲