خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۱۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با ما یکی به آن لب مشکین خطاب کنبگشای نافه را و جهان مستطاب کن
۲
از پرده خفا به درآ، آشکار شوای آفتاب پرتو خود بیسحاب کن
۳
زان پیشتر که عالم فانی شود خراببنیاد ظلم و خانه ظالم خراب کن
۴
هان وقت فوت میشود این دور تستدور فلک درنگ ندارد شتاب کن
صفحهٔ ۱ از ۲