خلوتی با فیض کاشانی
شمارهٔ ۱۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای پادشه خوبان داد از غم تنهائیدل بی تو به جان آمد وقتست که باز آئی
۲
در آرزوی رویت بنشسته به هر راهیصد زاهد و صد عابد سرگشته سودائی
۳
مشتاقی و مهجوری دور از تو چنانم کردکز دست نخواهد شد پایان شکیبائی
۴
ای درد توام درمان در بستر ناکامیوی یاد توام مونس در گوشه تنهائی
صفحهٔ ۱ از ۲