خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۴۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگو که قطع بیابان عشق آسان استکه کوههای بلا ریگ آن بیابان است
۲
حدیث چتر مرصع به میر قافله گویکه سایه بان ز ره ماندگان مغیلان است
۳
فراز و شیب ره از رهروان گرم مپرسکه پیش مرغ هوا کوه و دشت یکسان است
۴
ز ناز چون نکشیدی به کعبه دامن وصلچه چاک ها که ازین حسرتش به دامان است
صفحهٔ ۱ از ۲