خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من پس زانوی غم تا یار هم زانوی کیستخاطر من سوی او تا خاطر او سوی کیست
۲
من نشسته روی بر آیینه زانوی خویشتاکنون آن ماه چون آیینه رو در روی کیست
۳
می رسد هر لحظه مشک آمیز باد صبح خیزگر نه بر مشکین غزال من گذشت این بوی کیست
۴
سوی محرابم مخوان ای شیخ بنگر کین زماننقش بسته در دلم شکل خم ابروی کیست
صفحهٔ ۱ از ۲