خلوتی با جامی
شمارهٔ ۲۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این زمینی ست که سرمنزل جانان بوده ستمطرح نور رخ آن مه تابان بوده ست
۲
این زمینی ست که هر شیب و فرازی که در اوستجای آمد شد آن سرو خرامان بوده ست
۳
این زمینی ست که هر جا خس و خاری بینیپیش ازین رسته به جایش گل و ریحان بوده ست
۴
دامن نازکشان رفته به هر جانب ازوآن که صد دست تمناش به دامان بوده ست
صفحهٔ ۱ از ۲