خلوتی با جامی
شمارهٔ ۳۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز خاکم چو خونین گیایی برآیدز هر شاخ برگ وفایی برآید
۲
چو آتش مشو تند و سرکش مباداکه دود از دل مبتلایی برآید
۳
به بوی تو از جا جهم مست و بی خودز هر سو که آواز پایی برآید
۴
نکو گوش کن کان منم گرد کویتچون شبها فغان گدایی برآید
صفحهٔ ۱ از ۲