خلوتی با جامی
شمارهٔ ۳۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در چمن یارم چو با آن لطف و بالا می‌رودسرو را پای و صنوبر را دل از جا می‌رود
۲
ز اشک و آهم در زمین و آسمان رسوای عشقچون کنم کان تا ثری وین تا ثریا می‌رود
۳
بر فلک افکنده جان پیچان کمند از دود دلگویی از شوق لبش سوی مسیحا می‌رود
۴
هرکه می‌راند حدیث نطق طوطی بر زبانعاشقان را دل به آن لعل شکرخا می‌رود
صفحهٔ ۱ از ۲