خلوتی با جامی
شمارهٔ ۳۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنچه از آتش غم با دل غمناک رودگر برآرم دم ازان دود بر افلاک رود
۲
بنده ام پاکروی را که درین دیر کهنتا زید پاک زید چون برود پاک رود
۳
زیر هر سنگ فتاده ست سر سرهنگیپر دلی کو که درین راه خطرناک رود
۴
دیده را تا به زمین فرش نسازم مخرامحیف باشد ز چنین پای که بر خاک رود
صفحهٔ ۱ از ۲