خلوتی با جامی
شمارهٔ ۴۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا کی کشم به صومعه حرمان ز بخت خویشخرم کسی که برد به میخانه رخت خویش
۲
بر فرق گرد درد به خاک درت خوشیمجمشید و تاج او و سلیمان و تخت خویش
۳
گل نیست آن ز شاخ درخشان که آتشی ستکش باغبان ز رشک تو زد در درخت خویش
۴
داریم بار شیشه و خوبان به جنگ مادر برگرفته سنگ ز دلهای سخت خویش
صفحهٔ ۱ از ۲