خلوتی با جامی
شمارهٔ ۵۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن ماهرو که چشم من است و چراغ دلدردا که سوختم ز فراقش به داغ دل
۲
خاطر به فکر غیر مجو لذت غمشعشرت کجا توان چو نباشد فراغ دل
۳
گم گشت با نشانی داغش دل از برمآورده ام به زلف وی اکنون سراغ دل
۴
تا بسته ام خیال خط و عارضش مراریحان و لاله می دمد از باغ و راغ دل
صفحهٔ ۱ از ۲