خلوتی با جامی
شمارهٔ ۶۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو نتوانم که بر خاک کف پایش جبین مالمز دورش بینم و روی تظلم بر زمین مالم
۲
من و بوسیدن آن ساعد سیمین محال است اینگذارد کاشکی تا روی خود بر آستین مالم
۳
چو خواهم پای بوسم آن مگس را کز لبش خیزدنشینم پیش روی او و بر لب انگبین مالم
۴
دوای درد دل خواهم ازان خاک سم اسپشبه دیده گل کنم بر سینه اندوهگین مالم
صفحهٔ ۱ از ۲