خلوتی با جامی
شمارهٔ ۶۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بس که شب‌ها دور ازان گل خاک بر سر می‌کنمهمچو سبزه صبحدم از خاک سر بر می‌کنم
۲
در چمن می‌افتم از شوق رخش در پای گلدامن گل را ز خوناب جگر تر می‌کنم
۳
چون نمی‌بینم قدش را در چمن بر یاد اومی‌روم نظاره سرو و صنوبر می‌کنم
۴
بسته‌ام با آنکه اهل ملتم دل در بتانگرچه از خیل خلیلم کار آزر می‌کنم
صفحهٔ ۱ از ۲