خلوتی با جامی
شمارهٔ ۶۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر زمانت پیش چشم خود تخیل می‌کنمیک به یک اسرار حسنت را تامل می‌کنم
۲
چون بدین خوبی که هستی نقش می‌بندم تو رامی‌شوم حیران که بی‌تو چون تحمل می‌کنم
۳
نام تو گفتن نیارم فاش مقصودم توییگر حدیث سرو یا افسانهٔ گل می‌کنم
۴
چون زنی تیغم که جان ده بهر تیغ دیگر استنه برای جان اگر ناگه تعلل می‌کنم
صفحهٔ ۱ از ۲