خلوتی با جامی
شمارهٔ ۹۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عجب مطبوع و موزونی عجب زیبا و رعناییعجب شوخ دل آشوبی عجب ماه دل آرایی
۲
به غمزه آفت جانی به قامت سرو بستانیبه رخ شمع شبستانی به لب لعل شکرخایی
۳
دلی دارم ز غم پر خون غمی دارم ز حد بیروندریغا گر تو بر حال من بیدل نبخشایی
۴
اجل نزدیک شد دور از توام آخر چه کم گردداگر روزی قدم در پرسش من رنجه فرمایی
صفحهٔ ۱ از ۳