خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن ترکمان پسر که دل ما نشان اوستزابرو و غمزه تیر بلا بر کمان اوست
۲
صاحبدلان به راه وفا خاک گشته اندگو خوش بران که رخش جفا زیر ران اوست
۳
ما در میان غصه چو موییم ازان کمرخوش آن که دست کرده کمر در میان اوست
۴
دامن کشان چو گل به سر سبزه تا گذشتدستان بلبلان چمن داستان اوست
صفحهٔ ۱ از ۲