خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جلوه گل رخت از طره چون سنبل کردکجه هندوی زلف کچه بازت گل کرد
۲
باغبان زلف سیه برگل رخسار تو دیدیاد جعد گره اندر گره سنبل کرد
۳
با تو گل سر ز گریبان لطافت برزدجامه را بر تن او باد صبا جل جل کرد
۴
خانه مرغ دلم شاخ سر طوبی بودعاقبت خانه خود در سر آن کاکل کرد
صفحهٔ ۱ از ۲