خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صبا چو حلقه آن زلف تابدار گشادگره ز رشته جانهای بی قرار گشاد
۲
ز ذوق بوس و هوای کنار توست به باغکه غنچه کرد دهان باز و گل کنار گشاد
۳
بهار شد سوی بستان گذر که هر گرهیکه داشت شاخ گل از غنچه در بهار گشاد
۴
گشاد از دهن تنگ تو دلم آریز غنچه مرغ چمن را بود هزار گشاد
صفحهٔ ۱ از ۲