خلوتی با جامی
شمارهٔ ۲۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرکویت ز شور بیخودان میخانه را ماندخروش بی قراران نعره مستانه را ماند
۲
تو شمع مجلس انسی که چون روح القدس مرغیز هر سو گرد تو گردان شده پروانه را ماند
۳
نه ز آزار رقیبت آشنا ایمن نه بیگانهعجب خاصیتی دارد سگ دیوانه را ماند
۴
قدت نخلیست زو آویخته همچون رطب دلهابه هر یک از تو پیکانی نشسته دانه را ماند
صفحهٔ ۱ از ۲