خلوتی با جامی
شمارهٔ ۲۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دادی ز لطف خوی مرا با وصال خویشوانگه نهفتی از نظر من جمال خویش
۲
شکر خدا که می نتوانی که یک نفسپیوند خاطرم ببری از خیال خویش
۳
بیرون خرام مست و سرانداز هر طرفسرهای سروران بنگر پایمال خویش
۴
دیوانه توام دگران را به سنگ زندر شور کن مرا پی دفع ملال خویش
صفحهٔ ۱ از ۲