خلوتی با جامی
شمارهٔ ۳۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای روشن از فروغ رخت خانه دلمنقد غم تو گنج به ویرانه دلم
۲
از غم مرا چه بیم چو هست از حریم وصلصد روزن امید به غمخانه دلم
۳
پیش از اساس گنبد فیروزه سپهرعشقت کشید رخت به کاشانه دلم
۴
مشعل فروز بزم خسان است روی توزین آتش است سوخته پروانه دلم
صفحهٔ ۱ از ۲