خلوتی با جامی
شمارهٔ ۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رفت آنکه کام خواهم از لعل جانفزایتیک گام بس به فرقم از نعل بادپایت
۲
بستی قبا و رفتی بازآ که در فراقتبر من لباس هستی شد تنگ چون قبایت
۳
خو کرده ام به تیغت از زخم او ننالمترسم که گر بنالم رحمی دهد خدایت
۴
هر سو که می خرامی با آنکه همچو سایهافتاده بر زمینم می آیم از قفایت
صفحهٔ ۱ از ۲