خلوتی با جامی
شمارهٔ ۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غمت از دل به رخم اشک جگرگون آردبین که هر دم فلک از پرده چه بیرون آرد
۲
من که از خود شده ام گم ز غمت در عجبمکه به سر وقت من گمشده پی چون آورد
۳
اشک خون ریز شب ای دل چو به غم بس ناییشه چو عاجز شود از خصم شبیخون آرد
۴
رنگ خوارزم شود موج زنان دریاییسیل اشک من اگر روی به جیحون آرد
صفحهٔ ۱ از ۲