خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو ترک سرکشم بر عزم میدان پشت زین گیردچو گوی اندر خم چوگان سر مردان دین گیرد
۲
به کس چون خلعت وصلش پسندم کز حسد میرماگر خاکش ببوسد دامن و باد آستین گیرد
۳
کله چون کج نهاده لب می آلوده برون آیدبه یک عشوه ز شاهان جهان تاج و نگین گیرد
۴
ننالم گر خورم صد تیر بر جان از کمان اوندارم تاب آن کز من خم ابروش چین گیرد
صفحهٔ ۱ از ۳