خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشکم به گلو گر ره فریاد نبنددناله گرهم در دل ناشاد نبندد
۲
از کلک مصور مطلب صورت شیرینکین نقش بجز تیشه فرهاد نبندد
۳
ترسم رگ جان بگسلدم کاش ازین پیشآن موی میان خنجر بیداد نبندد
۴
گو خون مرا ریز چو جلاد به شرطیکز روی خودم دیده چو جلاد نبندد
صفحهٔ ۱ از ۲