خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در فتح باب میکده باشد گشاد ماصرف سبو شود، همه خاک مراد ما
۲
دل روشناس مصحف حسن بتان نبودشد روشن از غبار خط او سواد ما
۳
پنداشتم که مهر تو با جان سرشته استجان از میانه رفت و نرفتی ز یاد ما
۴
از مبدا فراق تو در عین برزخیمباز آمدن به کوی تو باشد معاد ما
صفحهٔ ۱ از ۲