خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۱۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تمنا چون نسوزد در ضمیر من؟ که می باشدتف صحرای محشر، سینه های دل فگاران را
۲
نیم کوته نظر کز نارساییهای خود سنجمبه آن زلف مسلسل، امتداد روزگاران را
۳
تهی کف رفتن بی قسمتان از من بدان ماندکه باز آرند از میخانه خالی، هوشیاران را
۴
گل خرم دلی بی نکهت او نشکفد جاییبهار عهد جمشید است جام می گساران را
صفحهٔ ۱ از ۳