خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۱۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آوازه ام از رتبه گفتار بلند استنامم چو نی، از کلک شکربار بلند است
۲
با جلوهٔ او در چه حساب است وجودم؟از خار و خسم، شعلهٔ دیدار بلند است
۳
برخیز که خود را برسانیم به دامیتا نالهٔ مرغان گرفتار بلند است
۴
کوتاه شد افسانهٔ نی با همه دعویما را شکرین نغمه، ز منقار بلند است
صفحهٔ ۱ از ۲