خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۲۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در طینتم از بس که رگ و ریشه، وفا داشتخاکم چه بهاران و چه دی، مهر گیا داشت
۲
در مرگ من آن زلف چرا موی نژولید؟یک دلشده از سلسلهٔ اهل وفا داشت
۳
غیر از دل ما کز سر کونین گذشته ستهر درد که دیدیم سر کوی دوا داشت
۴
روی سخن اینجا به حریفی ست که فهمدبا هر که نگه عربده ای داشت، به ما داشت
صفحهٔ ۱ از ۳