خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه پیمانه ی می مشرق نور دگر استباده را در گل رخسار، ظهور دگر است
۲
دل مشتاق و زبانِ اَرَنی گوی کجاست؟ور نه هر سنگ درین بادیه طور دگر است
۳
هرکه را کشور دل ملک سلیمانی شددر نظر هر دو جهان، دیدهٔ مور دگر است
۴
چه عجب گر رود از نالهٔ من کوه ز جابر لبم زمزمه ی عشق، زبور دگر است
صفحهٔ ۱ از ۲