خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
برخاست دل ز سینه و پیکان فرو نشستتا پر خدنگ ناز تو در جان فرو نشست
۲
بود از نوای من همه جا شعله ها بلندخامش نشستم، آتش سوزان فرو نشست
۳
اشکم کمر به کینهٔ افلاک بسته بودمژگان ز گریه بستم و طوفان فرو نشست
۴
برخاست موج شِکوه ولی دل ز تاب رشکدم در کشید و شورش عمّان فرو نشست
صفحهٔ ۱ از ۲