خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۳۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غرور ناز با کوه تحمّل برنمی‌آیدبه خودداری من سیل تغافل برنمی‌آید
۲
نه آن مرغ است دل، کآسان گذارد آشیان خودبه افسون از خم آشفته کاکل برنمی‌آید
۳
بود هرچند گوش نغمه‌سنجانِ چمن سنگینصفیر زاغ با گلبانگ بلبل برنمی‌آید
۴
به صحرا گر نمایی چهره، رو پنهان کند لالهبه گلشن گر گشایی زلف، سنبل برنمی‌آید
صفحهٔ ۱ از ۲