خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا مجال سخن، بادهٔ زلال دهدکه شیشه ره به پریخانهٔ خیال دهد
۲
فسرده از سخن سرد خود ستایانمسرود مطرب کج نغمه، گوشمال دهد
۳
به غیر جذبهٔ خاطر که خضر این وادی ستبه بحر، قطرهٔ ما را که اتصال دهد؟
۴
به حشر نامهٔ اعمال مجرمی ست سفیدکه شستشو به عرقهای انفعال دهد
صفحهٔ ۱ از ۲