خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۵۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز مرد کار، دل روزگار می لرزدکمر چو راست کنم، کوهسار می لرزد
۲
خروش بحر هماغوش اضطراب کف استز ناله ام فلک بی وقار می لرزد
۳
به سرد مهری ایام تکیه نتوان کردبرون ز سنگ چو آید شرار، می لرزد
۴
شود چو ریگ روان کوه غم سبک تمکینبه سینه ای که دل بی قرار می لرزد
صفحهٔ ۱ از ۳