خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۵۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پشتم چو تیغ خم شد، از بار جوهر خویشجز پیش خود نیارم، هرگز فرو سر خویش
۲
گر داغ سینهٔ خود خورشید را نمایمگردون دون ننازد دیگر به اختر خویش
۳
دهر آرمیدگان را از جای برنیاردآب گهر بنازد بر موج لنگر خوبش
۴
برده ست بو دماغم، از نشئه های داغمهر کس کشیده ساغر از کاسهٔ سر خویش
صفحهٔ ۱ از ۳