خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۵۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دارم ز داغ دل چمنی در کنار خویشدر زیر بال می گذرانم بهار خویش
۲
برق از زمین سوختهٔ ما چه می بردچون نخل آه، فارغم از برگ و بار خویش
۳
گر نیست در بغل شب بخت مرا سحرصبح جهانم از نفس بی غبار خویش
۴
با آنکه می مکم جگراز تشنگی چو شمعابر بهارم از مژهٔ اشکبار خویش
صفحهٔ ۱ از ۳