خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۷۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
محیط گوهری از اشک طوفان زای خود دارمرگ نیسانی از مژگان خون پالای خود دارم
۲
غبار سینه ام بر شور محشر دامن افشانددل دیوانه ای در دامن صحرای خود دارم
۳
بیار ای دیده، لعلی باده اشکی اگر داریدرین گلگشت مهتابی که از سیمای خود دارم
۴
مرا آوارهٔ درها نکرد از گوشهٔ عزلتچه، منّتها که بر سر در جهان از پای خود دارم
صفحهٔ ۱ از ۲