خلوتی با غبار همدانی
شمارهٔ ۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما از دل و دین در ره دلدار گذشتیماز هر دو جهان در طلب یار گذشتیم
۲
گاهی به ره صومعه سرمست دویدیمگاهی ز در میکده هشیار گذشتیم
۳
هرچند در این دایره چون نقطه مقیمیمزین مرکز آلوده چو پرگار گذشتیم
۴
مقصود نشد حاصل هرجا که دویدیماز آرزوی خویش به ناچار گذشتیم
صفحهٔ ۱ از ۲