خلوتی با غبار همدانی
شمارهٔ ۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای خوش آن دردی که درمانش توئیخرّم آن راهی که پایانش توئی
۲
گر به سر پویم ره مقصود راغم ندارم زانکه پایانش توئی
۳
کی هوای بوستانش در سر استهرکه در خلوت گلستانش توئی
۴
ای شکنج زلف پرچین نگارخرمّا گویی که چوگانش توئی
صفحهٔ ۱ از ۲